Γιώργος Χρανιώτης... ένας πολυτάλαντος άνθρωπος
Trailer: Το τρέιλερ της ταινίας "Ο Προφήτης" έχει σχεδιαστεί και μονταριστεί από εταιρεία που ειδικεύεται στην κοπή τρέιλερ και εδρεύει στη Νέα Υόρκη.
O Γιώργος Χρανιώτης μίλησε στη storyboxer Στέλλα Πέρπερα με αφορμή την ταινία ο «Προφήτης», στην οποία πρωταγωνιστεί και έκανε πρεμιέρα στο 54ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Υπόθεση: Ο «Προφήτης» είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Δημήτρη Πούλου και αφορά στην ιστορία ενός νεαρού στρατιώτη (τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Χρανιώτης) που εν καιρώ πολέμου καταφτάνει πληγωμένος σε ένα μοναστήρι κατά τη διάρκεια της αναζήτησης του πατέρα του. Εκεί θα τον περιθάλψει μια ομάδα μοναχών - πασιφιστών (δύο σοφοί άντρες μεγαλύτερης ηλικίας και ένας μαθητευόμενος μικρός) που αρνούνται να εμπλακούν στον πόλεμο που διαδραματίζεται γύρω τους, περνώντας τις μέρες τους με διάβασμα και εργασία στη φύση και οι οποίοι σταδιακά θα αποκαλύψουν στον φιλοξενούμενό τους τα μυστικά που θέλει διακαώς να μάθει.
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Πούλος
Παίζουν: Γιώργος Χρανιώτης, Μενέλαος Χαζαράκης, Στέλιος Χριστοφορίδης, Θάνος Τόμας, Γιώργος Παπαστυλιανός, Δήμητρα Κούζα.
Διάρκεια: 105 ΄
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε στα γυρίσματα;
Τα γυρίσματα κράτησαν περίπου δύο μήνες. Αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες αλλά το πιο κουραστικό ήταν πως πέρα από τις δέκα ώρες γύρισμα κάθε μέρα, είχαμε και δυο ώρες έξτρα το πήγαινε- έλα από το Ναύπλιο μέχρι την Μονή Αυγού στο Νομό Αργολίδας. Επίσης βρήκα ορισμένες νεκροκεφαλές σε μια περιήγηση που έκανα μέσα στο μοναστήρι.
Οι κάτοικοι της περιοχής πώς σας δέχτηκαν;
Στην επαρχία συμβαίνει πολλές φορές, οι άνθρωποι να θέλουν να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας ταινίας από το πιο απλό για παράδειγμα να σου φέρουν ένα καφέ ή ένα πιάτο φαγητό και γενικά διευκολύνουν τη δουλειά μας. Είναι πολύ ωραίο αυτό γιατί βλέπεις ότι υπάρχει μια ανάγκη να βοηθήσουν στην τέχνη.
Τι κοινά στοιχεία έχετε με τον ρόλο που ενσαρκώσατε στην ταινία;
Τα μόνα κοινά στοιχείο που έχουμε, είναι αφενός η αγάπη για τον πατέρα μας. Αγαπάω πολύ τον πατέρα μου. Το άλλο κοινό είναι πως μου αρέσει να περνάω πολύ χρόνο μόνος μου και να περιπλανιέμαι μέσα στη φύση, και οι δυο αντέχουμε την μοναξιά μας.
Πως σας φάνηκε το κοινό της Θεσσαλονίκης και τι αντιδράσεις δεχτήκατε;
Έχω την αίσθηση πως η ταινία καθήλωσε με ένα τρόπο το κοινό. Τους υπόβαλε σε ένα καθεστώς ησυχίας, κάποιοι δεν μπορούσαν να τη δεχτούν αυτή την ησυχία γιατί ήθελαν μάλλον κάτι πιο γρήγορο. Η ταινία είναι ηθελημένα αργή και χαμηλών τόνων. Δεν είναι εύκολο σε μια αίθουσα το 2013 να αποσπάσεις την προσοχή του θεατή, αλλά παρ ‘ όλα αυτά η ταινία το κατάφερε. Το κοινό ήταν λίγο μπερδεμένο στο τέλος της ταινίας και δέχτηκα μόνο δυο ερωτήσεις.
Γνωρίζετε αν θα παιχτεί η ταινία, σε κάποιο ξένο φεστιβάλ;
Τώρα γίνονται κάποιες επαφές, αλλά δεν ξέρω κάτι παραπάνω να σου πω αυτή την στιγμή.
Φαντάζεστε τον εαυτό σας σε ρόλο σκηνοθέτη;
Για την ώρα, όχι, μου αρέσει πολύ να παίζω. Το έχω δοκιμάσει μια φορά αλλά δεν μου άρεσε γιατί ζήλευα αυτούς που έπαιζαν. Θα ήθελα στο σινεμά να σκηνοθετήσω αλλά χρειάζεται να μάθω πρώτα κάποια τεχνικά πράγματα.
Με ποιον σκηνοθέτη θα θέλατε να συνεργαστείτε στο μέλλον;
Θα ήθελα να συνεργαστώ με τον Σόν Πέν.
Ποιο ρόλο θα θέλατε να παίξετε πολύ;
Υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελα να συνεργαστώ, δεν έχω ρόλους απωθημένα. Αν, όμως, χρειάζεται να πω κάποιον θα ήθελα να παίξω τον Λεονάρντο από το «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα Φεντερίκο Γκαρθία, είναι ένας ρόλος φετίχ στη ζωή μου.
Ποια είναι η γνώμη σας για την άνθηση του Ελληνικού κινηματογράφου σε περίοδο κρίσης;
Είμαι πολύ χαρούμενος που οι ταινίες πηγαίνουν στα όσκαρ. Είναι μια καλή εποχή τόσο για το σινεμά όσο για την μουσική. Γίνονται γενναία πράγματα. Ζούμε σε μια εποχή που τα σκουπίδια πουλιούνται πανάκριβα και τα διαμάντια τα πετάμε στο δρόμο. Σιγά-σιγά αυτό αρχίζει και διαφοροποιείται, δεν είμαστε εθισμένοι σε τόσα σκουπίδια και ο κόσμος αλλάζει και αποστασιοποιείται, βλέπει πως δεν υπάρχουν μόνο τα μπουζούκια και τα τούρκικα σήριαλ, αλλά υπάρχει το σινεμά, το θέατρο και το χοροθέατρο. Πλέον με οικονομικά εισιτήρια βλέπουν ένα καλό θέαμα.
Πως βλέπετε το κοινό και γενικά τον κόσμο, διψάει για τέχνη αυτή την εποχή;
Ο κόσμος αυτή τη στιγμή διψάει για προβληματισμό. Ζούμε σε μια εποχή η οποία είναι προβληματική, οπότε ζητάμε λύσεις. Αν θέλεις να προβληματιστείς η εποχή προσφέρεται για πολιτικά έργα. Πλέον οι άνθρωποι για να διασκεδάσουν έχουν άλλα αισθητικά κριτήρια. Δεν είμαστε συγκαταβατικοί, έχουμε ανησυχίες.
Πως αντιμετωπίζετε την δημοσιότητα;
Κάνω πολλά χρόνια αυτή την δουλειά και αυτό ήθελα από τότε που μπήκα στη δραματική σχολή, να γίνω γνωστός. Μου αρέσει να μιλάω για την δουλειά μου, όχι όμως για τα προσωπικά μου. Τρελαίνομαι όταν ακούω κάποιους να δίνουν συνεντεύξεις με αφορμή τη σχέση τους ή το γάμο τους και όχι την δουλειά τους, δεν μου αρέσει να δίνω πρόσβαση στη «κλειδαρότρυπα», δεν το επιτρέπω.
Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10 χρόνια;
Νομίζω πως δεν θα ζω στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη μεγάλη πόλη. Με δυσκολεύει η πόλη. Δεν ξέρω πως θα το καταφέρω αυτό γιατί κινούμαι καλλιτεχνικά, έχω την ψευδαίσθηση πως προσφέρω κάτι σε κάποιους ανθρώπους, δηλαδή έχω την δυνατότητα να τους κάνω να σκεφτούνε, να συγκινηθούνε, να χαμογελάσουνε κι έτσι αισθάνομαι χρήσιμος. Πιστεύω πως ο άνθρωπος θα έπρεπε να ζει κοντά στη φύση και ελπίζω να τα καταφέρω στα 50 μου. Μου αρέσει η ησυχία, να κάθομαι να διαβάζω το βιβλίο μου, να ακούω τα πουλιά, να ατενίζω την θάλασσα.
Μια γνωριμία της στιγμής, που σας έκανε εντύπωση τώρα τελευταία και γιατί;
Χθες το βράδυ, γνώρισα έναν τύπο μεθυσμένο, στο μπαράκι που καθόμουνα, 61 χρονών. Μου ζητούσε αγκαλιές, χωρίς ίχνος ομοφυλοφιλίας. Μου μιλούσε για τις γυναίκες, για τον κόσμο, για τα ταξίδια, για την μουσική, για τα ναρκωτικά, ένας ευαίσθητος άνθρωπος, φωνακλάς. Αξιοσημείωτη περίπτωση, είπαμε ενδιαφέροντα πράγματα και χάρηκα πολύ που τον γνώρισα.
Ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτή την περίοδο;
Ναι, ξεκινάμε σε 15 ημέρες, περίπου, τα γυρίσματα της ταινίας “Μαριονέτες” με τους Αλέξη Γεωργούλη, Γιουλίκα Σκαφιδά, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Ναταλία Δραγούμη, Άκη Σακελλαρίου, Γιώργο Κιμούλη, Τάσο Νούσια και Κλέλια Ρένεση, σε σκηνοθεσία του Παντελή Καλατζή. Θα προβληθεί του χρόνου. Επίσης, θα ξεκινήσω με την μπάντα μου, τους “Imitate your mother” κάποιες ζωντανές εμφανίσεις. Παίζω μουσική στο μαγαζί μου το bar Μosaic, είμαι και στο θέατρο Γκλόρια με το έργο “Το σπίτι του Φρανκεστάιν” του Μάρτιν Ντάουνινγκ.
Η συνάντηση, τελείωσε μιλώντας για το πόσο του αρέσει το φαγητό της Θεσσαλονίκης και πόσο το απόλαυσε, ιδιαίτερα την περίφημη μπουγάτσα αλλά και την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε στο 55ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την ταινία “Μαριονέτες”.
Πηγή: http://www.storybox.gr/index.php/story/1460-giwrgos-xraniwtis-enas-polytalantos-anthrwpos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου