«Ειρήνη» του Αριστοφάνη είδαμε & σχολιάζουμε, 28/08 στο Θέατρο Δάσους

«Ειρήνη» του Αριστοφάνη

«Ειρήνη» του Αριστοφάνη είδαμε & σχολιάζουμε, 28/08 Θέατρο Δάσους

Μετά τη «γυμνή» περσινή Λυσιστράτη του Μαρμαρινού, το Εθνικό Θέατρο μας έδειξε και φέτος ότι έχει αρκετή φαντασία όταν ανεβάζει Αριστοφάνη.

Τι είδαμε: 

Μία μουσικοχορευτική επιθεώρηση της «Ειρήνης», υποτίθεται του Αριστοφάνη, με τον Τζίμη Πανούση στο ρόλο του Τρυγαίου, σε μουσική του Νίκου Κυπουργού, λιμπρέτο του Δημοσθένη Παπαμάρκου και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη.

Ουσιαστικά παρακολουθήσαμε μια μουσικοχορευτική λυρική κωμική οπερέτα, στην οποία ακούσαμε και γνωστά ελληνικά μουσικά κομμάτια, διαφόρων ειδών, από λαϊκά, ρεμπέτικα, έντεχνα και ροκ (έως και τη Σουζάνα του Πανούση), που παρά τις ετερόκλητες μουσικές αναφορές διατηρούσε ωστόσο τη δικιά της μουσική ταυτότητα.

Η παράσταση προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στη βωμολοχιακή κωμωδία, στην όπερα, στο σόου πίστας, στην πρόζα, στην Αριστοφανική σάτιρα, στην επιθεώρηση κτλ. Πολύ εύστοχα σχολίασε και ο ίδιος ο Πανούσης επάνω στη σκηνή ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του Αριστοφάνη. Όλα μαζί σε ένα σακί και ο ψωριάρης μόνος.

Πάντως, άσχετο αλλά να τα λέμε και αυτά, η παράσταση δε φοβήθηκε να σατιρίσει μεταξύ άλλων και τον φορέα της εξουσίας, όχι μόνο διαχρονικά, αλλά και σήμερα (χωρίς να ονοματίσει όμως). Το έργο έθιξε με σχόλια όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα, κομμουνιστικά και φασιστικά, σαν μία απάντηση στην παραπολιτική συζήτηση που επικρατεί στην επικαιρότητα για τον κομμουνισμό και τον ναζισμό.  Σε κάποια στιγμή ο Τζίμης Πανούσης ψιθυρίζει στο αυτί του Πολέμου το όνομα του κυβερνήτη της Αθήνας, αφήνοντας να εννοηθεί (χωρίς να ονοματίζει) ότι του ψιθυρίζει το όνομα Τσίπρας. Στη δικιά μου αντίληψη όλα αυτά δείχνουν την αρκετά ανεπηρέαστη και ελεύθερη φωνή του ΕΘ, από φορείς εξουσίας. Στο σημείο αυτό να πούμε ότι δυστυχώς δεν είδαμε κάτι αντίστοιχο στη φετινή μετά-επιθεώρηση «ΜΠΑΝΤΑρισμένοι, και με την Νίκη» του ΚΘΒΕ.        

Στην παράσταση έγινε χρήση εικονικής σκηνογραφίας, 3D mapping. Ουσιαστικά αυτό αποτελούσε και το μοναδικό σκηνογραφικό στοιχείο, μετατρέποντας πραγματικά τη σκηνή σε σκηνή της «Eurovision», όπως χαρακτηριστικά σχολίασε και ο ίδιος ο Πανούσης. Το 3D mapping υπηρετούσε ικανοποιητικά τις σκηνογραφικές ανάγκες της παράστασης, ωστόσο αρκετές στιγμές ήταν φλύαρο και ίσως κάπως κουραστικό.

Στις αδυναμίες της παράστασης ήταν και οι κοιλιές που έκανε, ειδικά στο δεύτερο μισό του έργου, όταν πια η Ειρήνη είχε ελευθερωθεί και η μεγαλύτερη πλοκή του έργου είχε ήδη εξελιχθεί. 

Επίσης, στα μειονεκτήματα θα προσθέσουμε και το ότι σε κάμποσα σημεία ο χορός δεν ακουγόταν καθαρά (τουλάχιστον σε εμάς που ήμασταν ψηλά στις κερκίδες), με αποτέλεσμα να χάνουμε αρκετά λόγια και πληροφορίες.

Υπόθεση*: 

Ο Τρυγαίος, ένας Αθηναίος που έχει βαρεθεί τον πόλεμο, έχει μεγαλώσει ένα σκαθάρι για να το καβαλήσει και να ανέβει στο Δία για να τον ρωτήσει γιατί αφήνει τους Έλληνες να πολεμάνε. Φτάνοντας εκεί όμως βλέπει ότι οι θεοί έχουν φύγει γιατί θύμωσαν με τους Έλληνες και έχει μείνει μόνο ο Ερμής για τις τελευταίες ετοιμασίες. Του εξηγεί ότι εκεί μένει πλέον ο Πόλεμος ο οποίος έχει φυλακίσει την Ειρήνη. Εμφανίζεται τότε ο Πόλεμος που έχει ένα τεράστιο γουδί για να λιώσει μέσα τις ελληνικές πόλεις. Όμως όταν στέλνει το γιο του τον Τάραχο να ζητήσει γουδοχέρι από τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες αυτός επιστρέφει λέγοντας ότι έχουν χάσει το γουδοχέρι τους, εννοώντας τον Κλέωνα και το Βρασίδα που είχαν σκοτωθεί. Καθώς ο Πόλεμος φεύγει, ο Τρυγαίος καλεί το χορό που αποτελείται από Έλληνες από διάφορες πόλεις για να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Χάρη στη βοήθεια τους, κυρίως των γεωργών που έχουν τραβήξει τα πιο πολλά στον πόλεμο, καταφέρνουν να ελευθερώσουν την Ειρήνη και την Οπώρα και τη Θεωρία που ήταν μαζί της. Ο Τρυγαίος επιστρέφει στην Αθήνα μαζί με την Οπώρα για να την παντρευτεί και τη Θεωρία για να τη δώσει στη Βουλή. Πριν το γάμο τον επισκέπτονται διάφοροι έμποροι που πουλούσαν όπλα και ο Τρυγαίος τους δίνει συμβουλές για το πως να τα χρησιμοποιήσουν τώρα που δεν είναι πια χρήσιμα.

(* από το wikipedia)

Γνώμη: Νέστορας Αναστάσιος

Το Χειροκρότημα εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=ab21B7D9DE0

Συντελεστές

Μουσική-Ενορχήστρωση: Νίκος Κυπουργός

Μουσική διεύθυνση: Γιώργος Πέτρου

Λιμπρέτο: Δημοσθένης Παπαμάρκος

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Χορογραφία: Σεσίλ Μικρούτσικου

Projection  mapping: Στάθης Μήτσιος

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Βοηθός ενορχηστρωτή: Θοδωρής Κοτεπάνος

Βοηθός μουσικού διευθυντή & μουσική διδασκαλία: Νίκος Λαάρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού

Διανομή:

Τζίμης Πανούσης: Τρυγαίος

Τάσης Χριστογιαννόπουλος: Ερμής

Ειρήνη Καράγιαννη: Ειρήνη

Αιμιλιανός Σταματάκης: Πόλεμος/Χορός

Χορός:         

Ασημίνα Αναστασοπούλου

Θωμάς Βελισσάρης  / ΟπλοπώληςΔημήτρης Γεωργιάδης /Παις Κλεωνύμου

Γιάννης Δενδρινός  / Δρεπανοπώλης

Βάσια Ζαχαροπούλου / Κόρη Α

Ευαγγελία Καρακατσάνη  / Τροφός

Νίκος Καρδώνης  / Δούλος

Γιασεμί  Κηλαηδόνη

Γιάννης Κλίνης  / Ιεροκλής

Ελίτα Κουνάδη  / Κόρη Β

Ηλίας Κουνέλας  / Παις Δαμάχου

Ελένη Μπούκλη  / Οπώρα

Μαρία Νίκα

Γιάννης Σελητσανιώτης/ Κυδοιμός

Βασιλική Τρουφάκου  / Θεωρία

Αντιγόνη Φρυδά