Κριτική ταινίας: "Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι" (2017)

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

«Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (2017)-Three Billboards Outside Ebbing, Missouri» Κριτική-Σινεμά

Διάρκεια: 115 ' λεπτά.

Κατηγορία: Δράμα/ Σύγχρονο γουέστερν  

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος: Martin McDonagh

Βαθμολογία: 7,7/10

Έχετε όρεξη να δείτε ένα σύγχρονο σκοτεινό γουέστερν, ειλικρινές, βαθιά ανθρωπιστικό, κωμικοτραγικό, με μια καταπληκτική γυναικεία ερμηνεία στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και με ένα εντελώς μηδενιστικό, αταίριαστο και ισοπεδωτικό φινάλε;  Αν ναι, τότε «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» είναι η ιδανική ταινία για εσάς.

Το στόρυ, χωρίς σπόιλινγκ: σε μία επαρχιακή κωμόπολη των ΗΠΑ, το Έμπινγκ, στο Μιζούρι, η Mildred (κατά κόσμον Frances McDormand) νοικιάζει τρεις πινακίδες στην είσοδο της κωμόπολης και αναρτά τρεις γιγαντοαφίσες με τις οποίες προκαλεί τον τοπικό σερίφη Willoughby (κατά κόσμον Woody Harrelson) για το ότι ενώ έχουν περάσει τόσοι μήνες, δεν έχει καταφέρει να διαλευκάνει την υπόθεση του βιασμού και της δολοφονίας της κόρης της.

Η Mildred είναι μια γυναίκα που παλεύει να σε πολλά επίπεδα σχετικά με την υπόθεση της δολοφονίας της κόρης της: 
1) Σε κοινωνικό επίπεδο, να πείσει την τοπική κοινωνία για την ορθότητα των πράξεων της. 2) Σε νομικό και αστυνομικό επίπεδο, να παρακινήσει την αστυνομία για δράση και να κινήσει τις νομικές διαδικασίες. 
3) Σε οικογενειακό επίπεδο, να πείσει τον γιο της και τον πρώην άντρα της για τις ενέργειες της και τις προθέσεις της. 
4) Κυρίως να απενοχοποιήσει τον εαυτό της από τις τύψεις της σχετικά με τις δικές της ευθύνες ως μάνα για τον θάνατο της κόρης της.     

Ο σερίφης Willoughby, ο οποίος συν τοις άλλοις αντιμετωπίζει και ένα πολύ σοβαρό προσωπικό πρόβλημα υγείας, είναι  ιδιαίτερα αγαπητός στην τοπική κοινωνία του Έμπινγκ. Είναι ένας άνθρωπος που ικανοποιεί όλα τα κλισέ της λευκής πατριωτικής επαρχιακής υποκουλτούρας , ενώ παράλληλα είναι από τη φύση του μία ευγενική φυσιογνωμία που μέσα από την ατολμία του να συγκρουστεί υπηρετεί με τον δικό του τρόπο τη συγκαταβατικότητα και τη σύγκληση. Μέσα σε αυτό το πνεύμα προσπαθεί να προσεγγίσει την Mildred για να λύσουν το ζήτημα των πινακίδων και της μεταξύ τους παρεξήγησης.

Στον αντίποδα της προσωπικότητα του σερίφη βρίσκεται ο τοπικός αστυνομικός Dixon (κατά κόσμον Sam Rockwell), ένας αλκοολικός και επικίνδυνος άνθρωπος που άγεται και φέρεται στα άκρα, βαθιά επηρεασμένος από τη μητέρα του και έρμαιο των ρατσιστικών και φαλλοκρατικών ενορμήσεων του. Ο Dixon θα συγκρουστεί σφοδρά με την Mildred, για το ζήτημα, σε μια σύγκρουση που μετατρέπεται στο τέλος σε βαθιά προσωπική παθολογική υπόθεση και σχέση. Η μεταξύ τους αυτή σχέση οδηγεί και τους δύο σε έναν ατομικό και ηθικό εκφυλισμό, δίχως διαφαινόμενο τέλος. 

Η Frances McDormand έχοντας κερδίσει ήδη αρκετά βραβεία πρώτου γυναικείου ρόλου, για τον ρόλο της Mildred, μεταξύ άλλων το BAFTA Awards 2018 και το Golden Globes USA 2018, βάζει πλώρη και για το Όσκαρ σε μια υπόθεση που μοιάζει σιγουράκι.

Συνολικά θα λέγαμε ότι πρόκειται για μία πολύ ωραία ταινία, ένα μοντέρνο σκοτεινό γουέστερν με κωμικοτραγικά στοιχεία, αλλά με ένα μηδενιστικό και ισοπεδωτικό τέλος. Ένα τέλος που δεν το καταλαβαίνουμε παρά μονάχα ως trend (της μόδας), απλά για να ικανοποιήσει το αισθητικό κριτήριο των σημερινών θεατών.

Η ταινία έχει πάρει πολλά βραβεία και έχει προταθεί για 7 Όσκαρ.    

Κριτική: Αναστάσιος Νέστορας