Συνέντευξη: Αθηνά Τερζή
Αθηνά Τερζή: Όλα όσα έχω μάθει για τη ζωή συνοψίζονται σε τρεις μόνο λέξεις: η ζωή συνεχίζεται.
Την Αθηνά τη γνώρισα όταν ξεκίνησε να δίνει χρώμα στη ζωή μας μέσα από τη συχνότητα του Μήνυμα fm. Όμορφη, ευγενική, απλή και φιλική αγαπά τους ανθρώπους και λατρεύει να τους παρατηρεί, δίχως να τους κρίνει. Η συγγραφή αποτελεί για την ίδια προσωπικό καταφύγιο, ένα αρτεσιανό φρέαρ το οποίο ανακουφίζει το ανήσυχο και σπινθηροβόλο πνεύμα της.
Αθηνά το βιβλίο "Αν είχα μια Μαρία σε μια σοφίτα" αποτελεί τη δεύτερη συγγραφική σου παρουσία. Πρόκειται ουσιαστικά για μία συλλογή διηγημάτων. Ποιο θα έλεγες πως είναι το στίγμα τους;
Πρόκειται για 33 ιστορίες των δρόμων. Ιστορίες από το παράθυρο, για κείνο το αβάσταχτα προσωπικό και συνάμα οικουμενικό που κουβαλά ο καθένας μας. Αποτελούν την ανάγκη μου να αποτυπώσω κάθε εικόνα, κάθε στιγμή, κάθε ήχο και κάθε κουβέντα μιας καθημερινότητας που μας αφορά όλους, πάνω κάτω, με τον ίδιο τρόπο. Να μην αφήσω να πάει τίποτα χαμένο. Δεν ξεγελιέμαι, όλοι από την ίδια φτιαξιά είμαστε. Ιστορίες, σχεδόν προφορικές, που θα μπορούσε να τις έχει ξεστομίσει ο διπλανός μας, με την ικανότητα να αφομοιώνονται ενστικτωδώς έτσι καθώς καταλήγουν να σου μοιάζουν.
Έχεις γράψει και συλλογή διηγημάτων και μυθιστόρημα. Ποιο είδος είναι πιο απαιτητικό;
Το καθένα κουβαλά τα φωτεινά και σκοτεινά του σημεία. Το προηγούμενο βιβλίο μου με τον τίτλο «Σαν Άλλη Περσεφόνη» είναι μυθιστόρημα, ενώ το καινούργιο μου «Αν είχα μια Μαρία σε μια σοφίτα» περιέχει διηγήματα. Και τα δύο με παίδεψαν πολύ. Ίσως γιατί παιδεύω πολύ τις λέξεις και τα νοήματα. Στο μυθιστόρημα σαφώς η έκταση είναι μεγαλύτερη. Η πλοκή μπορεί να γίνει περίπλοκη, να αφεθείς στη δίνη της, να σε κατακτήσουν οι ήρωες του, να γίνουν σαν δεύτερη οικογένειά σου. Έχεις να επιστρέφεις και να το ξαναπιάνεις από εκεί που το άφησες. Να ξεφυλλίζεις τις σελίδες του και να πολεμάς με ονόματα και σημεία. Ο κόσμος των διηγημάτων είναι κλειστός, οριοθετημένος. Κοφτός, ξέπνοος και σταράτος, απαιτεί ένταση και συμπυκνωμένη δύναμη σε εικόνες και νοήματα, για να σε εκτοξεύσει και να σε πείσει.
Πιστεύεις πως η συγγραφή είναι αποτέλεσμα ταλέντου ή και άσκησης;
Να στο διατυπώσω αλλιώς, συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι παρακολουθώντας ενδεχομένως μαθήματα δημιουργικής γραφής;
Πιστεύω ότι για να γράψεις, οφείλεις να έχεις διαβάσει πολύ και να συνεχίζεις να διαβάζεις. Επίσης, θεωρώ ότι πρέπει να γράφεις κάθε μέρα. Να εξασκείσαι. Να καταγραφείς ό,τι εντυπώνεται μέσα σου από κείνα που απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις. Να τα αφήσεις ασχολίαστα. Είναι αγώνας η συγγραφή. Θέλει να της αφοσιωθείς. Να δίνεις από τον χρόνο και τη φροντίδα σου. Το ταλέντο στη συγγραφή, μου μοιάζει με εκείνη την εσωτερική δύναμη και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αν δεν υπάρχει, θυμίζει εκείνα τα χέρσα χωράφια, τη στέρφα γη, που ό,τι κι αν σπείρεις δε φυτρώνει ή απαιτείται περισσότερη δουλειά και κόπος για να καρπίσει. Τα μαθήματα δημιουργικής γραφής τα θεωρώ, ως φαινόμενο των τελευταίων χρόνων, έναν τρόπο για να ανοίξουν δρόμοι, να μπουν φωτεινοί σηματοδότες. Προσωπικά δεν έχω παρακολουθήσει τέτοια μαθήματα, αλλά, σαφώς, τα θεωρώ μια προοπτική.
Από πού αντλείς έμπνευση;
Από οτιδήποτε γύρω μου. Από γοητευτικούς ανθρώπους, που θυμίζουν βεγγαλικά στον ουρανό. Από τα άδολα χαμόγελα των παιδιών. Από τους καθημερινούς αγώνες, καθημερινών ανθρώπων που αντέχουν κι επιμένουν στην μετρημένη μέτρια ζωή τους. Από έρωτες δίχως ανταπόκριση, από αγάπες μεγάλες και αλύτρωτες. Από κείνο το κορίτσι στη διπλανή οικοδομή, που πέρασε ένα καλοκαίρι στο μπαλκόνι του σπιτιού της με τα δυο μικρά παιδιά της, γιατί ήταν άνεργη και αυτή κι ο σύζυγος. Από τον γέρο που αφήνει ακόμη ραβασάκια στις τσέπες της γριάς του και την κρατά από το χέρι για να μην χάσει την ισορροπία της. Αλλά και από κείνες τις πολύ καλά κρυμμένες σκέψεις μου, τις ανομολόγητες. Κι έτσι τις βάζω στα χείλη των ηρώων μου, για να τους παιδεύω. Ενδύομαι ρόλους κι όνειρα.
Tι ελπίζεις να αποκομίσει κάποιος διαβάζοντας το βιβλίο σου;
Τη δική του αλήθεια. Να απολαύσει την πιο αληθινή περιγραφή μιας καθημερινότητας ανυπόφορα χαρισματικής με τον ίδιο να ταυτίζεται σε κάθε πρόταση για όλα εκείνα που θα ήθελε ο ίδιος να φωνάξει, αλλά δεν βρίσκει τον τρόπο και το κουράγιο.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια αύξηση στα ηχητικά βιβλία που απευθύνονται σε άτομα με προβλήματα στην όραση. Θα σκεφτόσουν ποτέ να κάνεις κι εσύ;
Αναμφίβολα. Εφόσον γίνει με βάση τις απαιτούμενες προϋποθέσεις και συνθήκες, ώστε να δώσει την ευκαιρία και τη χαρά σε ανθρώπους με προβλήματα όρασης να ταξιδέψουν με τα βιβλία μου, θα μπορούσα να το κάνω και αύριο ακόμη.
Αθηνά είσαι μητέρα δύο παιδιών. Τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνει ένας γονιός, για να αγαπήσει το παιδί του τα βιβλία;
Να κουβεντιάζει πολύ μαζί τους και να τα έχει παραμυθιάσει με ένα σωρό ιστορίες από πολύ μικρή ηλικία. Να τους μιλά για τη μελωδία που κρύβουν οι λέξεις και να ακούει μαζί τους πολλή μουσική. Να συχνάζουν παρέα στα βιβλιοπωλεία και να στέκεται δίπλα τους για να τα ακούει να του διαβάζουν. Κι ας κάνουν λάθη. Να επιλέγουν εκείνα το βιβλίο που επιθυμούν και να μην ασκεί αυστηρή κριτική στην επιλογή τους. Και τούτο να γίνεται σταδιακά, εκτιμώντας την ηλικία και την αντιληπτική ικανότητα του παιδιού του. Να μην τα βαραίνει από την αρχή με βιβλία δύσκολά.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου συγγραφείς; Και ποια έργα αισθάνεστε ακόμη και τώρα πως έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην πορεία σου ως αναγνώστης αλλά και ως συγγραφέας;
Ο αγαπημένος μου Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Ο γλυκός μου, ένας νυχτερινός περίπατος μέσα στην ημέρα μου. Ο Μαρσέλ Προυστ και το
«Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο». Ανεπανάληπτος ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, γεμάτη έρωτες, ήχους, ευωδιές και σχέδια. Ο Νίκος Καζαντζάκης για την οικουμενικότητά του. Ένα ολόκληρο αλύτρωτο σύμπαν από βουνά, θάλασσες, ξερολιθιές και ψωμί ελληνικό. Αλλά κι ο κολομβιανός Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές για τον μαγικό ρεαλισμό του κι ο Χούλιο Κορτάσαρ για το «Κουτσό» του.
Αθηνά, μια φράση που σε αντιπροσωπεύει σήμερα.
Όλα όσα έχω μάθει για τη ζωή συνοψίζονται σε τρεις μόνο λέξεις: η ζωή συνεχίζεται. Και τούτο ανήκει στον Αμερικάνο ποιητή Robert Frost
Θα ήθελα να μας προτείνεις 3 βιβλία για το καλοκαίρι! Σύγχρονα ή κλασικά που θα λατρέψουμε, θα μας βγάλουν από τη θάλασσα και θα μας κρατήσουν ακούνητους στην ξαπλώστρα μέχρι και το τέλος τους!
Το Άρωμα του Ονείρου, του Τομ Ρόμπινς με την Κούδρα και τον Αλομπάρ, την Πρισίλα και του ιδιοφυή Ντανιμπόι, μα πάνω από όλα τον θριαμβευτή έρωτα, Τη μητέρα του σκύλου του Παύλου Μάτεσι, για τη γοητευτική του ηρωίδα του, την Ραραού, που είναι ολάκερη η μεταπολεμική Ελλάδα με ό,τι αυτό συνεπάγεται και τις Έντεκα χιλιάδες βέργες του Γκιγιόμ Απολινέρ, μια απερίγραπτη, ανεκδιήγητη ιστορία μέσα στην αντάρα του έρωτα, ενός έρωτα σε όλες του τις μορφές, με κάθε δυνατό και αδύνατο τολμηρό τρόπο και με φόντο τον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1905.
Συνέντευξη: Ευθύμιος Ιωαννίδης
Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το βιβλίο θα βρείτε εδώ:
https://www.stellasview.gr/2018/06/o-o-o.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου