Συνέντευξη: Χρίστος Στυλιανού
Χρίστος Στυλιανού: "Το θέατρο μπορεί να ικανοποιήσει αυτήν την απροσδιόριστη επιθυμία που έχουμε να σηκωθούμε από τον καναπέ και το πληκτρολόγιό μας και να μοιραστούμε κάτι, να ξαναδούμε ο ένας τον άλλο."
O Χρίστος Στυλιανού γεννήθηκε στη Μόσχα στα τέλη του 1978, καθώς εκεί συναντήθηκαν για σπουδές οι Κύπριοι γονείς του. Μεγάλωσε στην Κύπρο και επέλεξε να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Η επιτυχία του στις εισαγωγικές εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ καθόρισε τον επόμενο σταθμό στη ζωή του.
Η φήμη του ευρωπαϊκής κοπής ηθοποιού, ο οποίος διαπρέπει σε κάθε παράσταση του κρατικού θεάτρου που συμμετέχει, έχει δικαίως ξεπεράσει τα σύνορα της πόλης μας. Σε λίγες μέρες μάλιστα θα τον απολαύσουμε στον ρόλο του "Ορέστη", στην καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με την οποία συμμετέχει στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου 2018. Πότε ήταν η πρώτη σου επαφή με την αρχαία ελληνική τραγωδία; Συμμερίζεσαι καταρχήν το δέος που δημιουργεί η Επίδαυρος στους συναδέλφους σου;
Όλο αυτό το πεδίο του αρχαίου δράματος και γενικότερα του μύθου είναι κάτι που ανέκαθεν με θάμπωνε και φάνταζε στα μάτια μου ως κάτι το εξωπραγματικό. Η πρώτη επαφή στη σχολή καταρχάς, με τα κείμενα και την προσέγγιση των χαρακτήρων, αλλά και στη συνέχεια στην πράξη, υπογράμμισαν εμφατικά αυτήν την παιδική μου εντύπωση. Είχα την τύχη και τη χαρά να συμμετάσχω σε 7 παραστάσεις αρχαίου δράματος -είτε ως μέλος του Χορού είτε ως ρόλος- και κάθε φορά νιώθω την ίδια έξαψη. Ναι, η Επίδαυρος είναι ένας πολύ ξεχωριστός τόπος, ένας τόπος αφιερωμένος στο θέατρο ο οποίος κουβαλάει τη δική του ενέργεια τόσο για τον ηθοποιό όσο και για το θεατή.
Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά του Ορέστη που θεωρείς πως προσδίδουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στον χαρακτήρα του;
Ο Ορέστης είναι ίσως από τους λίγους ήρωες -τουλάχιστον στη δική μας “ανάγνωση”- που αλλάζει πολλά πρόσωπα κατά τη διάρκεια του έργου. Δεν διακατέχεται από καμία αίσθηση ηρωισμού ή απόλυτης πίστης -σχεδόν αδιαλλαξία- σε κάποια ιδανικά ή αξίες όπως οι ήρωες κυρίως του Αισχύλου ή και του Σοφοκλή, όπου σε κάποια στιγμή έρχονται αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τη μοίρα τους. Ο Ορέστης κινείται σε κινούμενη άμμο. Όλα είναι ρευστά. Δεν τον ενδιαφέρει μόνο η υστεροφημία ή το δίκαιο, η εκδίκηση ή η τιμωρία. Όλα αυτά αποτελούν απλώς “εργαλεία” για αυτόν προκειμένου να καταφέρει έναν και μόνο στόχο: “θέλω να ζήσω.” Είναι ένας άνθρωπος με αίμα και δάκρυα, που αυτο-εξευτελίζεται, διαπράττει ύβρη, θυμάται σε στιγμές την ένδοξη μα και καταραμένη καταγωγή του και στο τέλος δε θα διστάσει να απειλήσει να κάψει το παλάτι του πατέρα του με το μαχαίρι του στο λαιμό της Ερμιόνης έχοντας χάσει πια τον στόχο του. Ο αγώνας για επιβίωση δίνει τη θέση του στον κύκλο της βίας που δε λέει να κλείσει.
Έχεις σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, ωστόσο σε κέρδισε διαρρήδην το θέατρο. Θα μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου δίχως θέατρο;
Η ενασχόληση με τις πολιτικές επιστήμες ήταν το σκαλοπάτι για να γνωρίσω το θέατρο υπό την έννοια ότι η επαφή μου με αυτό έγινε στα χρόνια του Πανεπιστημίου. Πάντως το πτυχίο μου το έχω. Ποτέ δεν ξέρεις! Ωστόσο, νιώθω πως έχω προχωρήσει σαν άνθρωπος μέσα από το θέατρο. Μου έχουν αποκαλυφθεί πολλά πράγματα κι αυτό δεν έχει τέλος γιατί σε κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως η πορεία μας σαν άνθρωποι -όπως λέει κι ο αγαπημένος Τάκης Τζαμαργιάς- πρέπει να πηγαίνει εις βάθος κι όχι εις μήκος. Κι αυτό με κάνει να το αγαπώ και να το αποζητώ. Από την άλλη όμως, το θέατρο δεν έχει ανάγκη από κανέναν. Υπάρχει και θα υπάρχει.
Ο Κούντερα στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» αναφέρει πως εκείνος που επιλέγει μια σταδιοδρομία ηθοποιού κάνει με τη θέλησή του, το κοινό κριτή του, με την αφελή και ομολογημένη βεβαιότητα πως είναι σε θέση να κερδίσει την εύνοιά του. Κατά γενική ομολογία έχεις κερδίσει την εύνοια του κοινού, πότε, ωστόσο, ομολόγησες στον εαυτό σου πως θα ήθελες να δοκιμαστείς στην πρόκληση αυτή;
Όταν αποφάσισα να δώσω εξετάσεις για δραματικές σχολές το 2002 -μετά το πτυχίο των πολιτικών επιστημών- δεν ήξερα καλά-καλά τι θα σήμαινε πρακτικά αυτό. Μπήκα στη σχολή με ερευνητική διάθεση και “χάθηκα” κυριολεκτικά -είχα να μιλήσω με την κολλητή μου δυο μήνες και με έβριζε για αυτό. Εντούτοις δεν ήμουνα ακόμα σίγουρος για το αν θα μπορούσα να το κάνω ως επάγγελμα. Εντέλει αυτό που λειτούργησε μέσα μου σαν καταλύτης ήταν η αγκαλιά του πατέρα μου στις εξετάσεις του γ’ έτους, όταν ήρθαν από την Κύπρο με τη μητέρα μου για να τις παρακολουθήσουν. Τότε ένιωσα αυτήν την αφελή, περίεργη, αντιφατική, εγωιστική χαρά. Κι η αλήθεια είναι πως δεν έπαψαν ποτέ να με στηρίζουν, να με ακολουθούν και να με παρακολουθούν κι εμένα και την Ελένη Θυμιοπούλου -τη σύζυγό μου- που γνώρισαν στη συνέχεια…
Ποιος είναι κατά τη γνώμη σου ο ρόλος του θεάτρου τα τελευταία χρόνια μέσα στην κοινωνία;
Καθαρτικός. Λυτρωτικός. Ψυχαγωγικός. Με οποιαδήποτε σειρά στις λέξεις. Κι όχι μόνο τα τελευταία χρόνια. Ο κόσμος δείχνει εμπράκτως πως ψάχνει αχτίδες φωτός μέσα στην καθημερινότητα που μόνο η τέχνη μπορεί να του προσφέρει. Το θέατρο παρέχει τη δυνατότητα μιας κοινής ζωντανής εμπειρίας συναισθημάτων, εικόνων αλλά και λόγου που τόσο έχει κακοποιηθεί πια. Το θέατρο μπορεί να ικανοποιήσει αυτήν την απροσδιόριστη επιθυμία που έχουμε να σηκωθούμε από τον καναπέ και το πληκτρολόγιό μας και να μοιραστούμε κάτι, να ξαναδούμε ο ένας τον άλλο. Στη σημερινή εποχή της μοναξιάς και του “προσωπικού χώρου” αυτή η πράξη είναι επαναστατική.
«Κρίση»: Μια λέξη που έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο λεξιλόγιό μας. Στις καθημερινές μας συζητήσεις, στην ίδια μας την πραγματικότητα. Πώς εκδηλώνεται η κρίση στην καθημερινή σου πραγματικότητα;
Θα έλεγα κι εγώ μάλλον τα προφανή… Στον περιορισμό των εξόδων, στο να μετράμε τι μπορούμε ή τι δεν μπορούμε να κάνουμε για μας και τις κόρες μας, πού θα πάμε και πόσο για διακοπές όλοι μαζί, τέτοια… Ωστόσο, νιώθω πως κάποιες φορές αποτελεί κι ένα άλλοθι για να δικαιολογούμε κάποια δικά μας λάθη και παραλείψεις. Αν δεις αυτά που είπα παραπάνω με άλλη οπτική μπορεί και να μην είναι και τίποτα τόσο τρελό. Τα πράγματα προχωράνε και πρέπει να προχωράνε. Η δική μας στάση απέναντι στα πράγματα είναι που καθορίζει την ουσία τους και πώς αυτά καταχωρούνται μέσα μας ως ανεπίλυτα προβλήματα ή ως ένα βήμα για το μετά.
Όλοι μας έχουμε βιώσει σε στιγμές καταστάσεις όπου αδικηθήκαμε, ή υπερβάλαμε, ή εκβιάσαμε -ψυχολογικά ελπίζω!-, ή ακολουθήσαμε οδηγίες ή πιστέψαμε σε κάτι ανώτερο -θεό, ιδέες, αξίες- ή είχαμε τύψεις για κάτι. Υπ’ αυτήν την έννοια υπάρχουν πολλές στιγμές στο έργο όπου τα δεινά του Ορέστη επικοινωνούν άμεσα με την πραγματικότητα. Άλλωστε, είναι η πρώτη φορά που ο Ευριπίδης αποδίδει αυτό που συμβαίνει στον Ορέστη στη συνείδηση που τον βασανίζει για αυτό που έκανε -σε κάτι ανθρώπινο δηλαδή. Οι Ερινύες είναι ναι μεν, οι θεές της τιμωρίας αλλά ο ίδιος λέει σε κάποια στιγμή στο Μενέλαο όταν αυτός τον ρωτάει τι του συμβαίνει: “Συνείδηση, Μενέλαε, μου συμβαίνει. Συνείδηση αφόρητη!”
Η σκηνοθεσία υπάρχει σαν σκέψη στο μυαλό σου;
Η όλη διαδικασία της υποκριτικής μου αρέσει και με εξιτάρει κάθε φορά. Η γνωριμία με ένα καινούργιο κείμενο, στη συνέχεια η αναζήτηση του ρόλου, των στοιχείων που τον αποτελούν και η σωματικότητά του… Ωστόσο, βλέπω τον εαυτό μου να με απασχολούν και πιο συνολικά θέματα που δεν αφορούν στενά τον εκάστοτε ρόλο που έχω. Δεν το έχω σκεφτεί σοβαρά αλλά πού ξέρεις…
Ποιους καλλιτεχνικούς στόχους έχεις θέσει για το μέλλον;
Το καλοκαίρι θα είναι γεμάτο με τον Ορέστη αφού μετά τις παραστάσεις στις 11 και 12 Ιουλίου στο θέατρο Δάσους θα ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Μετά το τέλος της περιοδείας -και τις παραστάσεις του Ορέστη μέσα στο Βασιλικό θέατρο- θα επαναληφθούν τα Ορφανά από τον Οκτώβριο στο γνωστό φουαγιέ της ΕΜΣ αφού πρώτα ταξιδέψουν στην Κύπρο. Υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα να φιλοξενηθεί η παράσταση από τον Θ.Ο.Κ. και περιμένουμε με χαρά να συμβεί. Επίσης, θα συνεχίσω για δεύτερη χρονιά στη δραματική σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου στη Θεσσαλονίκη όπου χαίρομαι απίστευτα με την επαφή μου με νέα παιδιά και μου προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση. Όσο για το μετά… ακόμα είμαστε στο στάδιο των ακροάσεων για τα έργα της επόμενης σαιζόν. Επομένως, ίδωμεν!
Ερωτήσεις: Ευθύμιος Ιωαννίδης
Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου
http://www.stellasview.gr/2018/05/1207-1609.html
https://www.youtube.com/watch?v=rHy-ZQyY5ho
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου