Να λες με πέντε γράμματα ολόκληρες προτάσεις και να συμπυκνώνεις έννοιες και συναισθηματα ενός λαού, που είχε πιο μεγάλη ανάγκη στα δύσκολα χρόνια μετά την επιβίωση, το τραγούδι.
Ο Μάνος Ελευθερίου άρδεψε το ελληνικό αλφάβητο όσο λίγοι κι έβγαλε τα διαμάντια, που μελοποίησαν οι μεγαλύτεροι Έλληνες συνθέτες και τραγούδησαν οι σπουδαιότεροι Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδίστριες.
https://m.youtube.com/watch?v=2ce8OYTrWj8
Μαζί του ένας ολόκληρος λαός, που στην μάχη του να βγει από την φτώχεια, τον πόλεμο και τον ξεριζωμό τα έκανε κτήμα του και ψυχή του.
Αγάπησε κι ερωτεύθηκε με τους στίχους του, έμαθε γράμματα κι ο φτωχός με τα πεζογραφήματά και τα μυθιστορήματά του.
Η Ελλάδα, που μπορεί να είναι μια μικρή χώρα αλλά γιγαντώνεται με τέτοιους μεγάλους της γραφής και του πολιτισμού.
Γιατί γιγαντώνεται μια πατρίδα μέσα από τον πολιτισμό της και αποκτά χώρο και χρόνο στην παγκοσμιότητα.
Ο Μάνος Ελευθερίου, από την Ερμούπολη της Σύρου έσυρε αυτά ακριβώς τα βήματα και έγινε λαϊκός τροβαδούρος της αδούλωτης ψυχής του Έλληνα. Και αυτό είναι το πιο ακριβό: να πηγαίνεις τους ανθρώπους μπροστά και την Πατρίδα ολόισια στην κορυφή της.
https://m.youtube.com/watch?v=wVEq8Uw6Nzk
Με την δική του απουσία τώρα λιγοστεύει μια «Μαρία στην Κοκκινιά», κι « ένα παληκάρι έχει καημό».
Τα «Παραπονεμένα λόγια» του, δεν θα’ χει να πει ο πονεμένος Έλληνας σε αυτά «τα χρόνια της υπομονής», για να γίνουνε «Μαλαματένια λόγια» περιμένοντας τον «Άγιο Φεβρουάριο».
https://m.youtube.com/watch?v=2pnisigOOXw
Το ποτήρι σήμερα ήταν πικρό γεμάτο δάκρυα, για έναν ξεχωριστό άνθρωπο, έναν φιλελεύθερο ποιητή και έναν ακάματο εργάτη της γραφής και του θεάτρου.
Η Ελλάδα αποχαιρετά ένα λαμπρό της τέκνο, από κείνα που τα κράτησε δυνατά στην αγκαλιά της και που είχε ανάγκη την σοδειά τους.
Το καθολικό αντίο, όλων των Ελλήνων στο ξόδι του, υποδηλώνει την βαθιά σχέση του ποιητή με τους ανθρώπους, που περιμένουν τις λέξεις του, για κρατηθούν στη ζωή και να κερδίσουν τον αιώνιο έρωτα με τον λόγο της.
Στους ουρανούς, θα τον περιμένει « Η γυναίκα, που την σκότωσαν δυό φορές», η μέγιστη της γεννιάς της ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, για να του δώσει το αιώνιο φιλί της ευγνωμοσύνης, γιατί δεν την άφησε να γίνει λησμονιά και πίκρα του θανάτου. Γιατί, ο Μάνος Ελευθερίου ήταν από τους μοναδικούς που ξαναγέννησε ότι πονέσαμε, ότι μας πίκρανε αλλά και ότι εμείς πονέσαμε και πικράναμε με μοναδικό και έντεχνο τρόπο.
Άλλωστε οι ποιητές με τις λέξεις τους καρφώνουν το μέλλον των γενιών. Το μέλλον της ιστορίας.
Η Βασιλική (Βίκη) Νάκου είναι ιστορικός/δημοσιογράφος.
Δημοσιεύτηκε
22/07/2018
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου